Για ξεκίνημα...

Μου είπε μια κοπέλα σήμερα...Να γράφεις ό,τι σκέφτεσαι, να κάνεις ό,τι νιώθεις

...και λέω να ξεκινήσω από εδώ, να καταγράφω τις σκέψεις μου..Διότι τελικά αυτό είναι το πρόβλημά μου, δυσκολεύομαι να εκφράσω με ακρίβεια αυτά που αισθάνομαι και κυρίως αυτά που σκέφτομαι..Αυτό μου το πρόβλημα έρχεται σε αντίθεση με την προσωπικότητα μου...Ενώ είμαι άκρως επικοινωνιακή και (φαινομενικά) δυναμική, κάπου το χάνω..και χάνω και εμένα..
Πάντα θαύμαζα τους ανθρώπους πού οργανώνουν τις σκέψεις τους, γιατί ποτέ δεν κατάφερα να το κάνω. Ετσι λοιπον αποφάσισα να κάτσω να τα γράψω..να γραφω ότι σκέφτομαι . Μπορεί ετσι να καταφέρω τα βάλω σε μια σειρά. 
Μπορεί επίσης και τα κείμενα μου να μη βγάζουν άκρη..μα μπορεί επισης καποιος απο εσας να δει τον εαυτο του μεσα σε αυτα...παντα με ενθουσιαζε να βρισκω κοινα σημεια επαφης με αγνωστους..να μην ξερεις τιποτα για μενα να μην ξερω τιποτα για σενα, μα να εχουμε τις ιδιες σκεψεις..


Αλλο ενα σημειο στο οποιο θα ηθελα να σταθω ειναι πως κανενας δικος μου ανθρωπος δεν γνωριζει την υπαρξη αυτου του μπλογκ..γιατι θελω να ειναι κατι δικο μ..μονο δικο μ..οι κρυφες και μη σκεψεις μου...
θα είναι όλες εδω...


Παντα είχα μια απορια..που πανε οι σκεψεις οταν χανονται?
Ισως να μην υπαρχει απαντηση..αλλα αν τις γραφεις..θα ειναι παντα κοντα σου..να σου θυμιζουν τι ησουν, τι εισαι και ισως τι μπορει να γινεις...

 Θα ήθελα να επισημάνω πως το παρακάτω κείμενο, το δανείστηκα απο το blog  
http://argyrenia.wordpress.com/....

Εκφράζει με λεπτομέρεια ένα μέρος όσων θα ήθελα να πω...μα δεν εχω βρεί ακόμα τα κατάλληλα 

λόγια...

Την ευχαριστώ πολυ..

Μονόλογος
Όταν φτάσεις, λένε, στο σημείο που δεν έχεις πια τίποτα να χάσεις, γίνεσαι ατρόμητος. Σχεδόν επικίνδυνος. Το μόνο που δεν έχω πια για χάσιμο είναι χρόνος. Θα’ θελα να έχω την αρετή της υπομονής. Να βρεθεί ένας άνθρωπος να μου μάθει να περιμένω. Χωρίς να χρησιμοποιώ στο ενδιάμεσο τη φαντασία μου. Την καταστροφική φαντασία μου που στα περιθώρια της σιωπής, οργιάζει. Αυτή, που μεταφράζει βλέμματα και αποσιωπητικά κατά το δοκούν. Να μην κρίνω μία κατάσταση ούτε απ’ το ξεκίνημά της ούτε από το φινάλε της. Πόσα και πόσα κλισεδάκια αναμασώ η ίδια. Κλισεδάκια που μόνη μου δημιούργησα και τα μηρυκάζω λες και είναι κάποιο αξίωμα. “Κάθε τι κρίνεται από την τελευταία του πράξη”. Κι έτσι ακυρώνω μόνη μου σχέσεις, καταστάσεις και φιλίες. Μόνο και μόνο επειδή στο πέσιμο της αυλαίας απογοητεύτηκα. Κι η λήθη, πόσο βοήθησε η λήθη. Οπότε πάντα σαν άγραφο χαρτί να ξεκινάω μα με ανάγλυφες τις γραμματοσειρές από προηγούμενη χρήση κι ας μη φαίνεται το μελάνι.
“Κάθε τι κρίνεται από το ξεκίνημά του”. Αν δεν είναι ευοίωνο από την αρχή, το χαρακτηρίζω καταδικασμένο. Και χάνω το κουράγιο μου. Την όρεξή μου.
Απορία
When you’re through changing, are you really through?
Επίλογος
Ο έρωτας δε θέλει χρόνο. Θέλει ταχύτητα.

Απορία...

Με πόσες λέξεις άραγε μπορεί κάποιος να χαρακτηρίσει τη ζωή του...?

Εγώ θα ξεκινήσω με τη λέξη όμορφη μελαγχολία....

1η σκεψη..

Θα ήθελα να μεγαλώσω τα παιδιά μου όπως με μεγάλωσε η μάνα μ...
αν το καταφέρω, τότε σίγουρα θα γίνω ΜΑΜΑ...

http: