Θα ήθελα να επισημάνω πως το παρακάτω κείμενο, το δανείστηκα απο το blog  
http://argyrenia.wordpress.com/....

Εκφράζει με λεπτομέρεια ένα μέρος όσων θα ήθελα να πω...μα δεν εχω βρεί ακόμα τα κατάλληλα 

λόγια...

Την ευχαριστώ πολυ..

Μονόλογος
Όταν φτάσεις, λένε, στο σημείο που δεν έχεις πια τίποτα να χάσεις, γίνεσαι ατρόμητος. Σχεδόν επικίνδυνος. Το μόνο που δεν έχω πια για χάσιμο είναι χρόνος. Θα’ θελα να έχω την αρετή της υπομονής. Να βρεθεί ένας άνθρωπος να μου μάθει να περιμένω. Χωρίς να χρησιμοποιώ στο ενδιάμεσο τη φαντασία μου. Την καταστροφική φαντασία μου που στα περιθώρια της σιωπής, οργιάζει. Αυτή, που μεταφράζει βλέμματα και αποσιωπητικά κατά το δοκούν. Να μην κρίνω μία κατάσταση ούτε απ’ το ξεκίνημά της ούτε από το φινάλε της. Πόσα και πόσα κλισεδάκια αναμασώ η ίδια. Κλισεδάκια που μόνη μου δημιούργησα και τα μηρυκάζω λες και είναι κάποιο αξίωμα. “Κάθε τι κρίνεται από την τελευταία του πράξη”. Κι έτσι ακυρώνω μόνη μου σχέσεις, καταστάσεις και φιλίες. Μόνο και μόνο επειδή στο πέσιμο της αυλαίας απογοητεύτηκα. Κι η λήθη, πόσο βοήθησε η λήθη. Οπότε πάντα σαν άγραφο χαρτί να ξεκινάω μα με ανάγλυφες τις γραμματοσειρές από προηγούμενη χρήση κι ας μη φαίνεται το μελάνι.
“Κάθε τι κρίνεται από το ξεκίνημά του”. Αν δεν είναι ευοίωνο από την αρχή, το χαρακτηρίζω καταδικασμένο. Και χάνω το κουράγιο μου. Την όρεξή μου.
Απορία
When you’re through changing, are you really through?
Επίλογος
Ο έρωτας δε θέλει χρόνο. Θέλει ταχύτητα.